EN
Το γρίφος της διάβρωσης
Το αλουμίνιο έχει αποκτήσει δικαιολογημένα φήμη για την αντοχή του στη διάβρωση. Όταν εκτίθεται στον αέρα, σχηματίζει αμέσως ένα λεπτό, σφιχτά προσκολλημένο οξείδιο που σφραγίζει την επιφάνεια και εμποδίζει την περαιτέρω οξείδωση. Γι’ αυτό το λόγο το αλουμίνιο δεν σκουριάζει όπως ο χάλυβας. Ωστόσο, όχι όλα τα προϊόντα αλουμινίου προσφέρουν ίση αντοχή στη διάβρωση. Ο συγκεκριμένος κράμα, η επεξεργασία της επιφάνειας και ακόμη και η φυσική δομή του προϊόντος επηρεάζουν όλα την απόδοσή του σε ό,τι αφορά την αντοχή στη διάβρωση κατά τη διάρκεια ετών έκθεσης σε υγρασία, αλατούχο ψεκασμό και βιομηχανικούς ρύπους. Κατά τη σύγκριση ενός πάνελ μελισσοκομείου αλουμινίου με ένα συμπαγές φύλλο αλουμινίου παρόμοιου συνολικού πάχους, το σύνθετο πάνελ προσφέρει πράγματι ορισμένα εκπληκτικά πλεονεκτήματα όσον αφορά την αντοχή στη διάβρωση.
Λιγότερο υλικό σημαίνει λιγότερο υλικό που μπορεί να διαβρωθεί
Η πιο προφανής διαφορά μεταξύ ενός αλουμινίου μελισσοκομείου και ενός ολόσωμου φύλλου αλουμινίου είναι η ίδια η δομή. Το πάνελ μελισσοκομείου αποτελείται από δύο λεπτά επιφανειακά φύλλα αλουμινίου που είναι κολλημένα σε έναν πυρήνα αλουμινίου με δομή μελισσοκομείου. Ο πυρήνας αποτελείται κυρίως από κενό χώρο, συνήθως πάνω από 90% αέρα. Αυτό σημαίνει ότι ένα πάνελ μελισσοκομείου χρησιμοποιεί πολύ λιγότερο αλουμίνιο από ένα ολόσωμο φύλλο ίδιου πάχους. Λιγότερο αλουμίνιο στη δομή σημαίνει ότι υπάρχει φυσικά λιγότερο υλικό που μπορεί να διαβρωθεί με την πάροδο του χρόνου. Αυτό μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά σε περιβάλλοντα όπου η διάβρωση αποτελεί τον κύριο μηχανισμό αστοχίας, το γεγονός ότι υπάρχει λιγότερη μάζα εκτεθειμένου μετάλλου αποτελεί πραγματικό πλεονέκτημα. Τα ολόσωμα φύλλα αλουμινίου εισάγουν μεγάλη ποσότητα μετάλλου στο περιβάλλον, και αν και η επιφανειακή οξείδωση προστατεύει το εξωτερικό, κάθε διάτρηση που φτάνει στο εσωτερικό παρέχει στη διάβρωση περισσότερο υλικό για να διαβρωθεί.
Η Επεξεργασία Επιφάνειας Προχωρά Περαιτέρω
Οι λεπτές επιφανειακές πλάκες σε μια αλουμινένια κυψελωτή πλάκα τελειώνουν συνήθως με επιστρώσεις υψηλής απόδοσης, όπως συστήματα βαφής PVDF φθοροάνθρακα ή πολυεστέρα. Αυτές οι επιστρώσεις εφαρμόζονται στο εργοστάσιο υπό ελεγχόμενες συνθήκες και παρέχουν μια ανθεκτική προστατευτική μεμβράνη που κρατά την υγρασία και τους ρύπους μακριά από την επιφάνεια του αλουμινίου. Επειδή οι επιφανειακές πλάκες είναι λεπτές, η επίστρωση αντιπροσωπεύει μεγαλύτερη αναλογία του συνολικού πάχους της επιφάνειας σε σύγκριση με μια ολόσωμη πλάκα. Συνεπώς, το προστατευτικό στρώμα αποτελεί πιο σημαντικό τμήμα της συνολικής δομής. Επιπλέον, οι αλουμινένιες πλάκες που χρησιμοποιούνται στις κυψελωτές πλάκες υποβάλλονται συχνά σε προεπεξεργασίες, όπως επιστρώσεις μετατροπής χρωμικού ή ανοδίωση, πριν από τη βαφή, γεγονός που ενισχύει περαιτέρω την αντοχή στη διάβρωση του βασικού μετάλλου. Οι ολόσωμες αλουμινένιες πλάκες μπορούν να υποστούν τις ίδιες επεξεργασίες, αλλά στην πράξη η ενσωματωμένη στο εργοστάσιο φύση της παραγωγής κυψελωτών πλακών διασφαλίζει ότι αυτά τα βήματα εφαρμόζονται με συνέπεια.
Ο πυρήνας προστατεύεται εξ ορισμού
Ένα από τα ζητήματα που προκύπτουν με οποιαδήποτε σύνθετη πλάκα είναι το τι συμβαίνει εάν εισχωρήσει υγρασία στο εσωτερικό της. Σε μια πλάκα αλουμινίου με κυψελωτή δομή, η κεντρική δομή είναι πλήρως εγκλωβισμένη μεταξύ των δύο επιφανειακών φύλλων και σφραγισμένη στις άκρες. Η κόλλα που συνδέει τα επιφανειακά φύλλα με την κεντρική δομή λειτουργεί επίσης ως εμπόδιο, εμποδίζοντας τη μετανάστευση υγρασίας μεταξύ των στρωμάτων. Οι σύγχρονες κυψελωτές πλάκες χρησιμοποιούν εποξειδικές ή θερμοπλαστικές κόλλες σε μορφή φιλμ, οι οποίες είναι εξαιρετικά ανθεκτικές στην υγρασία και στη χημική διάβρωση. Αυτή η σφραγισμένη «σάντουιτς» δομή σημαίνει ότι, ακόμη και αν η εξωτερική επιφανειακή επίστρωση χαραχτεί, ο αλουμινένιος πυρήνας παραμένει προστατευμένος από τα επιφανειακά φύλλα και τα στρώματα κόλλας. Η πλάκα δεν διαθέτει εκτεθειμένες εσωτερικές επιφάνειες, όπου θα μπορούσε να αρχίσει η διάβρωση από το εσωτερικό προς τα έξω — κάτι που αποτελεί κίνδυνο σε στερεές αλουμινένιες κατασκευές που περιέχουν κρυφές ραφές ή μη επιστρωμένες εσωτερικές επιφάνειες.
Η Δομική Σχεδίαση Μειώνει τη Διαβρωτική Διάβρωση λόγω Τάσης
Η διάβρωση δεν αφορά μόνο τη χημική επίθεση. Ο μηχανικός τάντον παίζει σημαντικό ρόλο, ιδιαίτερα υπό τη μορφή διάβρωσης λόγω τάσης. Οι συμπαγείς αλουμινένιες λαμαρίνες, όταν κάμπτονται, συγκολλώνται ή στερεώνονται μηχανικά, μπορούν να αναπτύξουν εσωτερικές τάσεις που τις καθιστούν πιο ευάλωτες σε αυτόν τον τύπο αστοχίας. Ένα πάνελ αλουμινένιου κυψελωτού υλικού κατανέμει τα φορτία διαφορετικά. Η σαντουιτσοειδής δομή είναι εν γένει αποτελεσματική στη διασπορά της τάσης σε ολόκληρη την επιφάνεια του πάνελ. Ο κυψελωτός πυρήνας παρέχει συνεχή υποστήριξη στα επιφανειακά φύλλα, μειώνοντας τις τοπικές συγκεντρώσεις τάσης που διαφορετικά θα μπορούσαν να προκαλέσουν ρωγμές. Σε εφαρμογές όπως οι πρόσοψεις κτιρίων ή οι εσωτερικοί χώροι πλοίων, όπου τα πάνελ υφίστανται θερμικές κυκλικές μεταβολές και φόρτιση από τον άνεμο, αυτή η ομοιόμορφη κατανομή της τάσης συμβάλλει στη μακροχρόνια αντοχή στη διάβρωση, ελαχιστοποιώντας τις συνθήκες που οδηγούν σε διάβρωση λόγω τάσης.
Αποδεδειγμένο στα πιο ακραία περιβάλλοντα
Η πραγματική απόδοση των αλουμινένιων πλεγματωτών πλακών επιβεβαιώνει τη θεωρία. Οι πλάκες αυτές χρησιμοποιούνται ευρέως σε ναυτικά σκάφη, υπεράκτιες πλατφόρμες και κτίρια στις ακτές, όπου η αλατική ψεκασμός αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα. Καθορίζονται για καθαρές αίθουσες και φαρμακευτικές εγκαταστάσεις, όπου η αντοχή σε χημικά είναι κρίσιμη. Εμφανίζονται στα εσωτερικά και εξωτερικά αεροσκαφών, όπου η αξιοπιστία είναι αναπόφευκτη. Σε όλες αυτές τις εφαρμογές, ο συνδυασμός προστατευτικών επιστρωμάτων, ερμητικά κατασκευασμένης δομής και αποτελεσματικού δομικού σχεδιασμού προσδίδει στην αλουμινένια πλεγματωτή πλάκα πλεονέκτημα έναντι των ολόσωμων αλουμινένιων λαμαρινών. Το αποτέλεσμα είναι ένα υλικό που όχι μόνο ζυγίζει λιγότερο και παρουσιάζει καλύτερη δομική απόδοση, αλλά και αντέχει αποτελεσματικότερα στη διάβρωση μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.